dinsdag 15 december 2015

Lowland Photo Contest 2015

Unbelievable. With this picture I became winner in the category "insects and creepy beasts" in the Lowland Photo Contest. During the evening program of the festival in Antwerp the excitement rose until this picture appeared on the mega big screen of 8x20 meters.
That makes a huge impression, I might say.

Category Winner, in the first edition of the Lowland Photo Contest I consider it a great honor. The organization behind the scenes, has done tremendous hard work and it shows. A fine tradition is born.

Congratulations to all the other winners, once again, because the finalists showed fantastically beautiful images. A great honor to be part of this.


Ongelooflijk. Met deze foto ben ik winnaar geworden in de categorie " insecten en kriebelbeesten" bij de Lowland Photo Contest. Tijdens het avondprogramma van het festival in Antwerpen liep de spanning op tot deze foto immens groot op het mega grote scherm, van 8x20 meter, kwam te staan.
Dat maakt een enorme indruk mag ik wel zeggen. 

Categoriewinnaar, in de eerste editie van de Lowland Photo Contest beschouw ik als een hele eer. De organisatie achter de schermen heeft enorm goed en hard werk verricht. Een mooie traditie is daarmee geboren.
Alle overige winnaars nogmaals van harte gefeliciteerd want er kwamen fantastisch mooie beelden voorbij. Een hele eer om daar bij te horen.

donderdag 10 december 2015

Close Encounters

Close Encounters

There are pictures that don't need a story to tell. Look in the eyes of this magnificent creature and try unraveling the lion's thoughts.

Er zijn van die foto's die weinig woorden nodig hebben. Kijk eens in de ogen van dit magnifieke dier en probeer de gedachten van deze leeuw te ontrafelen.

dinsdag 1 december 2015

Maasai Mara 10 - Kingfisher

Here, at home, I haven’t really taken the time to photograph the kingfisher in a proper way. But in the Mara we crossed a small river and spotted this magnificent bird in the middle of that river. A change that we couldn’t resist to take advantage of. It had taken possession of the top branch of an old tree. We could easily park the jeep just next to this Pied Kingfisher. Luckily enough we had an open roof in our car and we were able to meet this great fisherman at eyelevel.

Thuis heb ik nog nooit de tijd genomen om een IJsvogel op een fatsoenlijke manier op de foto te zetten. In de Maasai Mara staken we een klein riviertje over en daar , midden in dat riviertje, konden we de auto stoppen om pal naast deze bonte IJsvogel te parkeren. Deze kans liet ik me niet ontgaan. Dit individu had een positie ingenomen op de bovenste tak van een oud boompje. Gelukkig hadden wij een jeep met open dak zodat we deze visspecialist op ooghoogte konden ontmoeten

zondag 29 november 2015

Maasai Mara 9 - Chaos

Chaos
That's exactly what's happening when wildebeests cross a river. If only they could wait to cross in an orderly fashion. But no, it has to be all at once. Such a behaviour has certain consequences. Take a good look at the rocks in the river. We witnessed a wldebeest that got stuck with a leg under one of those rocks. Wildebeest after wildebeest passed him and bumped into the poor creature. Sometimes we even thought that he released himself from that deadly trap. Sadly that was not the case and he probably drowned from exhaustion or because of the rising water.

Chaos.
Daarmee kan je het beste de crossings van de wildebeesten omschrijven. Als ze nu eens het geduld zouden hebben om keurig in gelid over te steken. Maar nee, het moet allemaal tegelijk gebeuren. Dat heeft gevolgen voor enkele individuen. Kijk maar eens naar de rotsen in de rivier. We zagen dat een van de gnoe's met een poot klem kwam te zitten onder een van die rotsen. Gnoe na gnoe passeerde hem of botste tegen het arme schepsel aan. Er waren zelfs momenten dat we dachten dat hij los kwam van zijn dodelijke val. Helaas was dat niet het geval en hij is waarschijnlijk verdronken van uitputting of vanwege het stijgende water.



zaterdag 21 november 2015

Maasai Mara 8 - The last light

The last light.

Every day in the Mara we were hoping to catch some beautiful last light. Preferably with an animal somewhere on the horizon. Certainly not everyday we were blessed with a great sunset. So we really enjoyed those days that we got some great colours in the sky. A zebra on the horizon completes the closing of another great day in the Maasai Mara.

Iedere dag in Kenia hoopten we op een mooie zonsondergang. Het liefst nog met ergens een dier op de horizon. Dat was lang niet elke dag prijs. Dus genoten we extra van de dagen waar er fantastische kleuren in de lucht hingen. Samen met de zebra sloten we een fantastische dag in de Maasai Mara af.

vrijdag 13 november 2015

Maasai Mara 7


De speciale momenten bleven zich maar opstapelen tijdens mijn reis naar de Maasai Mara in Kenia. Dit was mijn eerste reis naar het Afrikaanse continent en dus ook mijn eerste safari. Wat ik allemaal voorgeschoteld kreeg oversteeg mijn verwachtingen vele malen. Bewust ging ik al met een "open mind" op reis om gewoon te genieten van alles wat we tegen zouden komen. Ik zou wel zien wat er op mijn pad kwam. Oke , de big 5 had ik vooraf wel genoemd maar dat was meer een grapje vanwege mijn 50e verjaardag dan echt een grote wens. De enige bucketlist die ik had gemaakt was eigenlijk alleen een geheugensteuntje voor fotografische technieken en probeersels, vooral toepasbaar op de meer algemene dieren zoals zebra's.
De reis vond buiten het seizoen plaats. De kleine regentijd was begonnen en de crossings van de gnoes zijn eind oktober wel voorbij.
Tenminste, dat is meestal zo. De gnoes (een antilopensoort) hebben een jaarlijkse cyclus, trekkend door de Serengeti en Maasai Mara, waarin ze het lekkerste gras achterna gaan. Onverwachte droge of natte periodes hebben invloed op de trek van de gnoes. En dat was nou net ons geluk, dit jaar. Meerdere keren hebben we een crossing mogen ervaren. Op het laatst zelfs pal voor ons kamp waarbij we (veilig) op meters van de overstekende gnoes hebben gestaan. Niet in een jeep maar gewoon open in de natuur. Een onvergetelijke ervaring. "My first safari" is er een om in te lijsten en nooit meer te vergeten!

Special moment after special moment, that's how I have to describe my trip to the Maasai Mara region in Kenya. This was my first trip to the African continent and thus my first safari ever. The amazing things we got to see exceeded my wildest expectations. I always travel with an "open mind", just enjoying anything that crosses my path. So I didn't really have a shortlist of things I really needed to see. Okay, I mentioned the big 5 beforehand but that was more of a joke because of my 50th birthday. The only bucketlist I made was a reminder of all kinds of photographic tricks and techniques that wanted to give a try on common animals like zebra's.
The trip took place out of season, meaning that the short rains have started and wildebeest crossings are over at the end of october, usually.
The wildebeest (a genus of the antelopes) have a yearly cycle, crossing Serengeti and Maasai Mara, in search for the best grass. Unexpected dry and wet periods affect their migration behaviour. And just that was our luck this year. Multiple times did we encounter crossings. In the end even at the doorstep of our camp, where we (safely) watched the wildebeest cross at some meters away. Out in the open and not from a 4wheeldrive car. An unforgettable experience. "My first safari" is one to be put in a frame and never forget.

A big THANK YOU to my guides Marijn Heuts and Henry Asadera. 
It was a blast!

donderdag 12 november 2015

Maasai Mara 6

Hoe bijzonder is deze reis geweest? Nou heel bijzonder, mag ik wel zeggen. Ik waande me af en toe gewoon in een live uitzending van National Geographic. Zo ook toen we een leeuwin met twee jongen zagen. Door de welpen in de bek te nemen verplaatste ze deze naar veiliger oorden. Ver van alle nieuwsgierige fotografen. Schitterend om mee te mogen maken maar mij achterlatend met een dubbel gevoel. Waren wij de aanleiding van de verplaatsing?
Oh gelukkig, het ligt niet aan de fotografen maar aan de 2 mannetjes leeuwen die te dicht bij de welpen komen. Normaal gesproken mogen deze de welpen nog niet zo jong zien. Anders is er een kans dat ze ze iets aan doen.
Het is te hopen dat de welpjes opgroeien in een rustige en veilige omgeving.

How special was this photographic journey for me? Very special, if I may say so. Now and then I had to pinch myself that it was for real that we were watching and not just an episode of National Geographic on the tele. 
Like this moment, when a lioness takes the small cub in the mouth and relocates it to a safer place. Far from us curious photographers.  A magnificent moment but leaving me with an ambiguous feeling. Are we the reason for this unplanned relocation?  
No, the big male lions came too close to the cubs. Something that is normally not allowed for male lions with cubs in the first weeks of their lives. The mother prevents this way that the male lions hurt the small cubs.
Hopefully the cubs will grow up safe in their new environment.

Maasai Mara 5

Een van de magische momenten in Kenia was een zonsondergang die de savanne in vuur en vlam zette. Ongelooflijke felle gele kleuren die contrasteerde tegen de diep blauwe lucht. Wat kan daar nog aan verbeteren? Een statige olifant die baadt in het laatste warme licht van de dag. 

One of the many magical moments in Kenya (Maasai Mara) was a sunset that set the savanna ablaze. Unbelievable bright yellow, contrasting the deep blue in the sky. What can be improved in such a picture? A majestic elephant that bathes in the last warm light of the day.

Maasai Mara 4

Een van de grootste fotografische uitdagingen was het vastleggen van de snelheid van een cheeta. Ze kunnen bijna 100km/uur halen en dat wilde ik graag vastleggen en uitdrukken in een foto. Heel veel mogelijkheden hebben we daar niet voor gehad. Toch kreeg ik een kansje met enkele tiener cheeta's die speelden en rond renden. Uit een reeks van foto's is er eentje meer dan gelukt. Zo wilde ik de cheetah op de foto hebben!

One of the greatest photographic challenges was capturing the speed of a cheetah. They can run up to 100 km/hr and that's exactly what I wanted to express in an image. Not a lot of opportunities came by, but one was enough to give it a go. A group of young cheeta's started playing and running around. From a series of shots only one succeeded. But in a way of which I'm more than happy. This is precisely what I had in mind!

Maasai Mara 3

Katachtigen hebben altijd een grote aantrekkingskracht op de bezoekers van de Maasai Mara. Met behulp van onze gids Henry zagen we ze dagelijks. Het luipaard (Panthera Pardus) leek vooraf een lastige opgave maar wat hebben wij een aantal prachtige luipaard momenten meegemaakt, meestal zelfs met een of meerdere jongen. 
De meeste luipaardwaarnemingen vinden plaats aan het einde van de dag, dat zorgde wel voor hoge iso's. Maar als je dan zo'n tafereel kan vastleggen is de dag helemaal geslaagd.

One of the great attractions in the Mara are cats. With the help of our guide Henry we managed to spot them on a daily basis. I didn't have high hopes to see the leopard  (Panthera Pardus) but, oh boy, did we have some magnificent leopard sightings. Multiple times with one or more small cubs.
Most of these sightings take place at the end of the day when iso's have to be cranked up. But shooting these kind of scenes totally makes my day.

dinsdag 10 november 2015

Maasai Mara 2





Een van de meest spectaculaire dingen die we gezien hebben is de oversteek van de gnoes, de zogenaamde crossings. In het begin zagen we ze alleen maar vanuit de auto op andere plekken in de Maasai Mara. De laatste crossings vonden echter plaats vlak voor ons tentenkamp. Regelmatig werd er tijdens onze lunchpauze gesprint naar de oever van de Mara om opnieuw een crossing mee te maken. Op slechts meters van ons vandaan. Wow!
In de drukte van dat geweld steken ook de zebra's over. Al lijkt het er duidelijk op dat ze dat met meer intelligentie doen dan de gnoes. Voorzichtig aftastend waar de beste oversteekplek ligt. Toch komen de zebra's vaak nog in de verdrukking. Gnoes rennen als een ongecontroleerde kudde en alles moet via dat smalle modderige pad weer naar boven. Niet zonder risico!

One of the most spectaculair events that we have witnessed is the crossing of the wildebeasts. We didn't expect to see any of them because it is totally off season. The first crossings were watched from our 4wheeldrive car on different locations in the Maasai Mara. But later on they occurred just in front of our camp. It was not uncommon that we sat down for a drink and again had to sprint to the riverbank to see yet another crossing. So close, wildebeasts at some meters away. Wow!
Zebra's tend to join the wildebeasts but seamingly in a more intelligent way than the wildebeasts. They look more carefully where to cross. At our side of the river is a small muddy path, wildebeasts and zebra's have to take this dangerous steep passage together. Wildebeasts running as a wild hurd, suppres the zebra's in their effort to cross the river savely. It is a risky endeavour.

zondag 8 november 2015

Maasai Mara 1


Back from two magical weeks in the Maasai Mara game reserve in Kenya. What an unbelievable place to be in. With the help of excellent guide/driver Henry, I managed to see al lot that I never would have seen on my own. What a hawkeye he must have. 
On the first morning in the national park we found 4 small "black backed jackal" cubs playing in the morning sun, close to our camp (Entim camp).
One of many great sightings that I have seen those two weeks (oct/nov 2015).

Terug van twee magische weken in het Maasai Mara nationaal park in Kenia. Wat een ongelooflijk prachtige plek om in te verblijven. Onze gids/chauffeur Henry heeft zulke haviksogen dat hij op grote afstand, al rijdend, dieren spotte die ik nooit in mijn eentje had kunnen ontdekken. 
Op de eerste ochtend ontdekten we al 4 kleine "black backed jackal" puppies, spelend in de ochtendzon, vlak bij ons kamp (Entim camp).
Een van de vele mooie waarnemingen in die twee weken (okt/nov 2015).

zaterdag 19 september 2015

Red Deer Rut


September is the time of year that the red deer rut starts.  Deep and loud resounds their belling from the woods. Early morning in the dark it sounds very mysterious when the deer still hide between the trees. And every year its a great joy to witness this returning spectacle. Majestic animals to watch. The power of the deer is emphasized in black and white photographs. 


September is de tijd van het jaar dat de edelherten starten met de bronst. Hun geweldig diepe klanken weerklinken vanuit de donkere bossen waarin ze schuilen. Ieder jaar opnieuw vind ik het een genot om dit spektakel te aanschouwen vanaf een afstand. Soms komen ze echter verrassend dichtbij.
De kracht van deze dieren wordt nog eens extra benadrukt in zwart-wit.

woensdag 5 augustus 2015

Strabrechtse heide in august

What an amazing sunset today. The purpose for my early adventure was to scout for locations. The heath has already started colouring purple and I want to know the best locations for a great shot when the heath is at its best. Unfortunately I stumbled upon a fence and had to retreat from my planned route. In the meantime I witnessed that the clouds started colouring orange-pink and I was in no position to shoot a wide angle landscape.  

 A familiar sound approached me and a nightjar circled around my head. Now what to do? Give the nightjar its well deserved attention or point my camera towards the clouds?

Problem solved because the nightjar just gave its last couple of lapses before disappearing in the forest for its daytime nap. All other birds were just awake and took off from the fen. 
Besides the geese I was much surprised to spot up to 10 spoonbills in the air.

Four of the geese didn't notice me on the ground and flew just over me.





 Finally the sun 


The show was over so I took a long walk over the strabrechtse heide.
A new surprise on my trip; a Black Stork is accompanied by two Great Egrets. 
Three young Highland Cows were very interested in what I was doing. Until I started walking, that is.. Then they took off as if they were scared from me. Was it something I ate?

I still had to cover some distance to reach my car. With the sun burning on my head  it was probably better not to have taken this long walk. But hey, I enjoyed my time in the field so I will not complain about the heat and the heavy backpack on my shoulders.   

donderdag 16 juli 2015

Photographer of the month





Lucanus cervus, Stag Beetle, vliegend hert

Dit vliegend hert is een beetje een teaser om de aandacht te trekken voor het interview dat deze maand op Nederpix staat. Daar ben ik fotograaf van de maand en kan je van alles over mijn passie natuurfotografie lezen, omlijst met een selectie van mijn natuurfoto's. Veel plezier met het lezen ervan.

This stag beetle is a teaser for the following article (in Dutch) on Nederpix.nl. There you can read an interview about my passion for nature photography. This july I am photographer of the month on the site of Nederpix. A nature photographers community. The article is accompanied with a selection of my images. Have fun! 

http://www.nederpix.nl/viewtopic.php?p=83007&sid=b8c03c4433bffb2c85f27a1763250f40#83007

maandag 15 juni 2015

addicted to blue


cornflowers in the wind

In how many ways can you capture the beauty of these flowers? 
In many many ways as these pictures show that are all taken on the same day. And this is just a small selection of all the pictures I took. 
Maybe I'm so fascinated with them because I used to live on "cornflowerstreet", a street that once was indeed a field with corn, cornflowers and poppies before houses were build upon it.

I'm happy to see that more and more pieces of land in my village are given back to nature with a touch of the old rural vegetation.






donderdag 14 mei 2015

sunrise



Vanmorgen was heerlijk. Terwijl iedereen nog op een oor lag stond ik in het veld te genieten van de stilte en het uitzicht met prachtig veenpluis. Om hier te staan had ik een nacht van maar 4 uur achter de kiezen toen ik alweer naast mijn bed stond. Dat heb ik de rest van de dag nog geweten.
De zon deed haar best om op te komen maar vanuit links kwam er een dik front met wolken. Uiteindelijk werd het wel een hele fraaie dag en kon de zon alsnog tevoorschijn komen.

A beautiful morning in the field. Silence and a stunning view is all that an outdoor photographer needs.
I was hoping for a great sunset but some heave clouds were approaching from the left. Later that day the sun took over and gave us a nice day off.

donderdag 7 mei 2015

send a smile


Sinds kort heb ik een winkeltje geopend op internet met natuurkaarten die je kan versturen naar iedereen die een steuntje, opkikker of zomaar iets aardigs verdient.
Op de site www.sendasmile.com  kan je me vinden als designer   jowan.
Of je kunt ook rechtstreeks springen naar de site via deze link:
http://jowaniven.sendasmile.com
In dit blogje alvast twee kaartjes die je in de shop kan vinden. Ik heet iedereen welkom om eens door de shop te wandelen en nieuwsgierig rond te neuzen.
Mocht je interesse hebben om een kaartje te versturen, het is mogelijk om je eigen teksten toe te voegen op de voorkant van de kaart.  

Alvast bedankt voor je bezoekje.


Jowan

Recently I started a small shop with greetingcards on the internet. Send a smile to everyone that deserves some support, greetings, or nice words. 
On www.sendasmile.com  you can find me as designer   jowan.
Or jump straight to the site with this link:
http://jowaniven.sendasmile.com
In this blog I gave 2 examples of greetingcards in the shop. I invite everybody to come and have a look in the shop. Are you interested? It is possible to add your own text to the front of the cards

Thanks in advance for visiting my shop


Jowan

zondag 3 mei 2015

koningsdag 2015


27 april. Koningsdag 2015.
Wat te doen op koningsdag als je helemaal niets hebt met de vele vrijmarkten en evenementen?

Al jaren lees en zie ik van alles over het Hallerbos voorbij komen op internet. Een prachtig bos moet dat zijn met tapijten van bloeiende boshyacinten onder een frisgroen beuken bladerdek. Zelf heb ik het nog nooit mogen aanschouwen terwijl het op 2 uur rijden van me vandaan ligt. Een vrij makkelijk te overbruggen afstand. Laat ik dan maar eens een scoutingstrip naar het Hallerbos ondernemen, dacht ik. Juist op koningsdag omdat de meeste belgen op maandag moeten werken en ik hoopte dat veel nederlanders de drukte van de vrijmarkten wel zouden opzoeken.

Het was trouwens al een beetje laat in het seizoen voor het Hallerbos. Een a twee weken eerder was beter geweest. Veel boshyacinten hadden hun beste tijd al gehad. Op landschapsfoto's is dat niet te zien, een groot blauw tapijt was er uitgerold over de bosgrond. Voor macro opnames vond ik het echter niet zo geschikt meer. Dat maakte de beleving niet minder want ook dan is het een fantastische plek voor een boswandeling.



Samen met een andere natuurfotograaf, waarmee ik op stap was, liep ik die dag door het bos en we genoten van het uitzicht en het mooie weer. Nu snap ik die verwondering over het Hallerbos. Het is moeilijk om in een enkele foto de essentie van pracht van het bos neer te zetten.



Niet alleen het blauw van de boshyacinten is prachtig. Ook de vele beukenbomen met hun helder frisse groen is genieten. 



Er waren fotografen genoeg in het bos en de parkeerplaatsen ook goed bezet. Toch was het mogelijk om relatief rustige plekjes op te zoeken. Tot de zon helemaal onder was en er geen licht meer doordrong door het bladerdek ben ik in het bos gebleven. Vooral even na de zonsondergang komen de diepe blauwe kleuren nog extra goed bij je binnen.
Een magische plek waar ik zeker nog eens naar terug ga.

zondag 26 april 2015

Fuutjes



De laatste tijd ben ik zoveel met macro en landschap bezig dat ik bijna zou vergeten dat de hobby fotografie ooit is ontstaan uit het digiscoopen van vogels. Voor wie niet weet wat dat is: Met een camera foto's maken door een telescoop. In mijn geval was dat toen een kleine nikon coolpix 4500 met maar liefst 4 megapixels. Het was een moeizame hobby, meestal was de vogel al gevlogen voordat ik de eerste foto kon maken. Toch bleef ik maar doorgaan totdat ik voor mijn gevoel het optimale uit de camera en telescoop had gehaald.
Behoefte aan een ander type camera ontstond langzaam aan en besloot ik een bridgecamera te kopen vanwege het grote zoombereik in een compacte behuizing tegen een acceptabele investering. Maar opnieuw liep ik tegen de beperkingen aan van de camera. Tijdens een cursus fotografie kreeg ik het natuurfotovirus definitief te pakken en wilde veel meer dan alleen vogels fotograferen. Vooral macro had mijn interesse gekregen. Die prachtige kleine scherptediepte die ik zo mooi vind in macro lukte me op geen enkele manier met de bridgecamera. En zo vergaarde ik, beetje bij beetje, kennis van fotografie.


Toen de Nikon D90 op de markt kwam besloot ik over te gaan op een digitale reflexcamera. Geleidelijk aan verdrong macrofotografie de vogels van de eerste plaats. Terwijl landschappen ook een grotere plek begonnen in te nemen in de database.
Vogels vind ik nog steeds fascinerend mooie dieren. Toen ik vandaag naar huis reed zag ik een paartje futen op het kanaal zwemmen en besloot te stoppen voor deze prachtige vogels. De weerspiegeling van de fabrieken geeft een aparte spanning in het beeld die ik wel mooi vind op een aparte manier.


Om tenslotte toch af te sluiten met een klassiek portretje. De foto is genomen van een hoog standpunt, iets wat ik normaal gesproken probeer te vermijden. Fotografieregels zijn er om van af te wijken. En in dit geval past het standpunt wel bij het statieportret. Een paring van het paar futen hing in de lucht maar zover is het niet gekomen. Het licht werd slechter en slechter dus wilde ik daar niet langer op wachten. Voor deze foto's moest de iso al naar 800. 

Natuurfotografie is een breed begrip en daar wil ik voorlopig nog geen keuze in maken. Vandaar deze ode aan de fuut. Een onderwerp waar het ooit allemaal mee begon.

zaterdag 14 maart 2015

Heikikkers. ze zijn er weer



Ieder jaar, ergens in maart, start de paartijd van de heikikkers (Rana arvalis). De start is erg afhankelijk van het weer want ze komen meestal na een paar warme dagen in maart pas tevoorschijn.
De mannetjes kleuren dan voor enkele dagen blauw. En de intensiteit blauw varieert ook al per jaar en per kikker.
In het zuiden van het land start dit fenomeen eerder. De limburgse en brabantse heidevennetjes worden dan ineens bevolkt met honderden blauwe smurfjes. Groot zijn ze namelijk niet.


Wie in de buurt komt van zo'n kolonie heidekikkers hoort het geluid van vollopende waterflesjes (blobblobblob....). Dan begint de pret!
Voorzichtig sluip ik dan richting de kikkertjes. Je raadt waarschijnlijk al dat het een drassig gebied is, dus beschermende kleding is aan te raden. Zelf gebruik ik een waadpak om het meeste water tegen te houden. Mijn ellebogen leunen meestal wel in het koude voorjaarswater. Want koud is het nog wanneer je uren stil ligt voor die blauwe jongens.


 De eerste dagen zijn ze nog erg schuw. En soms blijft dit dagen lang zo. Wat je dan krijgt bij iedere onverhoedse beweging is bovenstaande foto; een leeg plasje zonder kikkertjes.  Dan begint het grote wachten weer.

Na zo'n 20 minuten heb je kans dat de eerste exemplaren hun kopje boven water steken. Ik merk dat ze dat vooral niet doen bij mij in de buurt maar enkele meters verderop. Kennelijk hebben ze toch iets in de gaten. Maar geleidelijk aan accepteren ze die vreemdeling aan de waterkant. Tot er na bijna een vol  uur weer volop geblobt wordt. Dat is trouwens ook nog erg afhankelijk van de warmte. Toen de zon verdween achter de wolken keek ik uit over een groepje bewegingsloze smurfen waar geen geluidje uit kwam.


Vele uren liggen op ongemakkelijke pollen en in koud water worden goed gemaakt door de foto's.
Het was een fantastische ervaring om tussen het koor van blauwe blobbers te mogen liggen. Ook zonder foto's te kunnen maken is dit trouwens enorm genieten.


Only for a few days, every year, does the moorfrog turn blue. This all depends on weather conditions. It has to be relatively warm for a few days in march and the fun begins. This very short mating season of the moorfrog is very special to watch and photograph. These frogs are not so big and they are very shy. Every movement can result in frogs suddenly hiding under water. This will last for about 20 minutes before the first ones come back. This year it took an hour before they all were back and started making their special mating sound. This sounds like a bottle that is filling with water (blobblobblob.....).
The weather was relative warm for the frogs but cold for me. Combined with an uneven underground resulted in a backache. But what the heck, I enjoyed being amongst these little blue friends and that's what counts.

zondag 8 maart 2015

kling klokje klingelingeling


De laatste weekenden lig ik zeker een ochtend bij de sneeuwklokjes. Telkens verras ik mezelf weer dat er toch nog een andere manier is om ze te fotograferen.

Heel veel bloeiende klokjes kom ik nog niet tegen. daar is het waarschijnlijk te koud voor. Alleen op de warmste plek in het bos wil het voorzichtig op gang komen. Tijdens mijn allerlaatste bezoek zag ik in een ooghoek dat ik niet alleen was. 
Onder aan een klokje hing de eerste hommel die ik dit jaar ben tegengekomen. 
Veel plezier met een blog vol sneeuwklokjes.